Λογγίνος Παξινόπουλος, ο «Εκατόνταρχος» του Ελληνικού Εθνικοσοσιαλισμού

 

Λογγίνος Παξινόπουλος, ο «Εκατόνταρχος» του Ελληνικού Εθνικοσοσιαλισμού 

«Ψηλά το Μέτωπο και η ζωή αν σβήσει, Και το Σκοτάδι αν απλωθεί μες τη ματιά, Εις τα Ουράνια θέλει αντηχήσει, Και των νεκρών μας η ατέλειωτη Στρατιά»

Εκ μέρους της συντακτικής ομάδας: το παρακάτω άρθρο δεν θα μπορούσε να ολοκληρωθεί χωρίς την πολύτιμη συνδρομή των παλαίμαχων συναγωνιστών Τ.Χ. - Γ.Γ. - Θ.Κ. - Δ.Π. - Α.Π. 

Δεν μπορεί φυσικά να μην αναφερθεί η αμέριστη βοήθεια της συναγωνίστριας Θ.Π. την οποία και ευχαριστούμε θερμά για την τιμή και τον χρόνο.

Το άρθρο αυτό αφιερώνεται στην μνήμη του Συναγωνιστή που δεν λύγισε στα κελιά της Μασονικής δεξιάς, δεν υπέγραψε δηλώσεις μετανοίας, δεν συνεργάστηκε με τις κρατικές αρχές και «έφυγε» Όρθιος σε έναν κόσμο Ερειπίων.

γράφει ο Σταύρος Λιμποβίσης

Αρχές δεκαετίας του ’60 σε μια κεντρική περιοχή των Αθηνών με έντονους συμβολισμούς, Εθνικοσοσιαλιστικά εμβατήρια από δίσκους βινυλίου διαλύουν την σιωπή της νύχτας προκαλώντας απορίες στους κατοίκους και φρίκη σε αυτούς που αναγνωρίζουν την «καταραμένη» μουσική. 

Σε περίοπτη θέση μιας διώροφης κατοικίας από όπου προέρχεται η μουσική «πρόκληση» κυματίζει περήφανη η Σβάστικα ενώ διακρίνονται σάκοι με άμμο περιμετρικά, θυμίζοντας σε κάποιους ότι οι «Τελευταίοι Πιστοί» μιας άλλης εποχής διαθέτουν ακόμη το θάρρος λίγα χρόνια μετά τον πόλεμο να υψώσουν τα Αντιδημοκρατικά σύμβολα.

Αυτή η περίπτωση δεν είχε να κάνει με μια ακόμη φετιχιστική προσέγγιση του Εθνικοσοσιαλισμού όπως πολλοί θα σπεύσουν να υποθέσουν, αλλά με μια ειλικρινή «μετάληψη εθνικοσοσιαλιστικής θείας κοινωνίας» μέσα στο κέντρο του «υδροκέφαλου τέρατος» που είναι η πρωτεύουσα. 

Υπεύθυνος για το ρίγος που διαπέρασε την σπονδυλική στήλη των υπηρετών του Καραμανλή και κινητοποίησε πολλές φορές την βασιλική χωροφυλακή,  ένας νεολαίος της εποχής ασυμβίβαστος μαχητικός και οξυδερκής. Ο Λογγίνος Παξινόπουλος.

Πήρε το όνομα του από τον «Άγιο» που κατείχε το αξίωμα του Εκατόνταρχου στον Ρωμαϊκό στρατό και έτσι αποκαλείται στα ευαγγέλια, η λατινική εκδοχή της ελληνικής λέξης Λόγχη. 

Ο Θεάνθρωπος όμως του Λογγίνου Παξινόπουλου δεν ήταν ο Ναζωραίος Ιησούς αλλά ο Αδόλφος Χίτλερ και οι «Μάρτυρες της Πίστης» για αυτόν οι Δώδεκα που απεβίωσαν κατά την διάρκεια της περιβόητης «Δίκης της Νυρεμβέργης». 

Με την ιδεολογική του «λόγχη» ο Λογγίνος Παξινόπουλος προσπαθούσε να πλήξει τα πλευρά της αστικής δημοκρατίας αφού μισούσε τον καθωσπρεπισμό και την υποταγή της χώρας στον κομματισμό.

Παρά την εσκεμμένη παραπληροφόρηση διάσημων προσώπων του «ελληνικού εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος» που χρόνια τώρα δημιουργούν ψευδείς εντυπώσεις καθώς και των κονδυλοφόρων που τον συκοφάντησαν την εποχή εκείνη σε κάθε ευκαιρία, ο Λογγίνος Παξινόπουλος αναμφισβήτητα είναι ο «πρωτεργάτης» στην ενίσχυση και διάδοση των «φασιστικών» ιδεών μετά τον πόλεμο.

Λίγα χρόνια πριν την δικτατορία το όνομα του γίνεται συνώνυμο με την δράση και την επαναστατική σκέψη.  Γεννημένος το 1943, γιος αξιωματικού που αργότερα βρέθηκε στις λίστες διώξεων της δολοφονικής ΟΠΛΑ, στέλεχος των ομάδων κρούσης των «Ελπιδοφόρων» και υπεύθυνος στην περιοχή των Αμπελοκήπων των εθνικιστικών ομάδων αυτοάμυνας που οι αντίπαλοι έσπευσαν να τις ονομάσουν ως «Τάγματα Εφόδου»!

Ο αστικός δημοκρατικός τύπος σπεύδει το ΄63 - λόγω των αλληλοκατηγοριών που ανταλλάσσουν μεταξύ τους τα γραβατοφορεμένα αντιφασιστικά γουρούνια του κοινοβουλευτισμού που συνωστίζονταν και σιτίζονταν μέσα στον «ναό της δημοκρατίας» - με κύριο στόχο τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης να δώσει το «σύνθημα» για ένα νέο επικοινωνιακό «κυνήγι» και μάλιστα αυτή την φορά καθόλου τυχαία από τις στήλες της «Καθημερινής» που εκφράζει την εποχή εκείνη τις απόψεις του Παλατιού και του Στρατού.

Την 5η Ιανουαρίου 1960, τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων κάνουν λόγο για ένα πρωτοφανές κύμα Εθνικοσοσιαλιστικών «εικαστικών παρεμβάσεων» σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, εκτός απ’ την Αθήνα (Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ρόδος, Χαλκίδα κ.ά., ακόμη και στον Αερολιμένα Ελληνικού) μια παγκόσμια κίνηση ενάντια στο κράτος του Ισραήλ και τις διώξεις της Μοσάντ σε 400 πόλεις στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία, στη Νότια Αφρική και στη Λατινική Αμερική που έφτασε συνολικά τις 2500 δράσεις!

Ηθικός αυτουργός για την Ελλάδα θεωρήθηκε ο Εθνικοσοσιαλιστής Λογγίνος Παξινόπουλος ο οποίος ήταν γνωστός για τις σχέσεις του με την Δαμασκό του Χαφέζ αλ - Άσαντ και την PLO και είχε εκπαιδευτεί στην κοιλάδα Μπεκάα.

Ο Παξινόπουλος σε έφοδο των αρχών τον Οκτώβριο του ’63 δεν πτοείται και με μια χειροβομβίδα στο χέρι, αδιαφορεί πλήρως για τον εισαγγελέα και τα ντόπια τσιράκια του που σπεύδουν να τον τιμωρήσουν για την δράση του. Προσπαθεί να διαφύγει δεν τα καταφέρνει και συλλαμβάνεται αφού πρώτα όμως κατέστρεψε σημαντικά έγγραφα. Το πρώτο επεισόδιο από μια σειρά διώξεων που συνεχίστηκαν για πολλά χρόνια.

Από την δεκαετία του ΄60 το κράτος συνήθιζε και συνηθίζει ακόμη και σήμερα να υιοθετεί κάθε είδους ψευδή στοιχεία ακόμη και να επιδεικνύει ιστορικά κειμήλια, τα οποία συνοδεύει με ψευδείς μαρτυρίες ανθρώπων της δεξιάς και της αριστεράς με στόχο την διαχρονική «θωράκιση της αστικής δημοκρατίας». 

Τα πολεμικά ενθύμια του πατέρα του Παξινόπουλου που πολέμησε ηρωικά από τον Σαγγάριο μέχρι τις λυσσαλέες μάχες του εμφυλίου κοσμούσαν την οικία του συναγωνιστή ανάμεσα στους αναρτημένους Αετούς της Εθνικοσοσιαλιστικής κληρονομιάς και τους Κεραυνούς της Κομματικής φρουράς. Δεν είναι τυχαίο ότι ο κατηγορούμενος συναγωνιστής ξεφτίλισε τους διώκτες του και νίκησε το κράτος στα δικαστήρια ενώ κατάφερε να του επιστραφούν τα αιματοβαμμένα κειμήλια στο χώρο όπου και ανήκαν.

Τα παπαγαλάκια της δημοσιογραφίας της εποχής εκείνης γράφουν: «Ο διεπόμενος από ναζιστικάς πεποιθήσεις Παξινόπουλος συνελήφθη ως κάτοχος μυστικού οπλοστασίου που βρισκόταν σε δώμα στην ταράτσα της οικίας του, το οποίο περιελάμβανε μεταξύ άλλων: Αυτόματο όπλο τύπου “Στεν”, 4 τυφέκια, 10 περίστροφα, 5 χειροβομβίδες “Μιλλς”, ένα κιβώτιο φυσίγγια, 15 ξίφη και μαχαίρια, κράνη, μαστίγια και άλλο πολεμικό υλικό» ενώ στην συνέχεια το άρθρο αναφέρεται χαρακτηριστικά στην διακόσμηση του εσωτερικού χώρου της οικίας του που προκαλεί σοκ στους διώκτες του λόγω των Εθνικοσοσιαλιστικών χρωμάτων και συμβόλων. 

Κυκλοφορούσε συχνά με Εθνικοσοσιαλιστικά σύμβολα στο κέντρο των Αθηνών χωρίς να φοβάται τις απειλές, ενώ για την δική του προστασία πάντα είχε μαζί του και έναν γερμανικό ποιμενικό με το όνομα Thor!

Διαβάζουμε χαρακτηριστικά σε έτερο δημοσίευμα της εποχής για τον Λογγίνο Παξινόπουλο: «Ανεκοινώθη εκ του υφυπουργείου Εσωτερικών, σχετικώς με τα αναγραφέντα […] περί αποκαλύψεως οπλοστασίου ανήκοντος εις παρακρατικήν οργάνωσιν, ότι […] τα εις την οδόν … οικίαν του 20ετούς σπουδαστού Λογγίνου Παξινοπούλου […] ήσαν μουσειακώς ανηρτημένα εις τους τοίχους. […] Ο Παξινόπουλος υπεστήριξεν ότι επρόκειτο περί ενθυμίων ανηκόντων εις τον πατέρα του Παξινόπουλον Σπυρίδωνα, αντισυνταγματάρχην του ελληνικού στρατού. [Ο καταγγείλας αυτόν] κατέθεσεν εις τον εισαγγελέα ότι ο Παξινόπουλος ήτο ηγετικόν στέλεχος φασιστικής οργανώσεως, της «Αντικομμουνιστικής Σταυροφορίας», ο ίδιος όμως ο Παξινόπουλος είπεν ότι εις ουδεμίαν οργάνωσιν ανήκει».

Στις 4 Ιουλίου 1964 νεολαίοι περισσότερα από 500 άτομα χωρίς ενιαία πολιτική ταυτότητα που μισούσαν στο σύνολο τους την σάπια πολιτική κατάσταση, εισβάλλουν στη Βουλή. Ένα πλήθος που αργότερα έπεσε θύμα σπίλωσης και κατηγοριών στα ΜΜΕ της εποχής και καπηλεύτηκαν την οργή τους οι άνθρωποι της δεξιάς λόγω της εναντίωσης τους στον Παπανδρέου. 

Το πλήθος της νεολαίας σύντομα διαλύει τα μπλόκα της αστυνομίας αναποδογυρίζει περιπολικά και κάνει τους χωροφύλακες της Βουλής να κρυφτούν στα υπόγεια. Οι δημοσιεύσεις κάνουν λόγο ότι με μαχαίρια κάποιοι από αυτούς και άλλοι με ξύλα φτάνουν στον προθάλαμο των συνεδριάσεων και συγκρούονται με τους βουλευτές.

Ηγείται του οργισμένου πλήθους ο Γεώργιος Βεντούρης, ακτιβιστής των ιδεών μας και αργότερα ηγέτης της Εθνικοσοσιαλιστικής τάσης των Ελλήνων φοιτητών της Ιταλίας ΕΣΕΣΙ (Εθνικός Σύνδεσμος Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας) καθώς και ηγετικό στέλεχος του FUAN (Πανεπιστημιακό Μέτωπο Εθνικιστικής Δράσης, Movimento Soziale Italiano).

Λίγες μέρες αργότερα, διεξάγεται η δίκη για αυτή την εισβολή στη Βουλή. Επικρατεί ένταση. Σύμφωνα με την κατάθεση ενός αξιωματικού της Γενικής Ασφάλειας, η εισβολή στη Βουλή οργανώθηκε από τον Εθνικοσοσιαλιστικό «Όμιλο Εθνικής Αναγεννήσεως». Μεταξύ των κατηγορουμένων είναι και ο γνωστός στις αρχές Λογγίνος Παξινόπουλος.

Μια παρένθεση για αυτή την επιδρομή: Το 1965 ο καταδικασθείς ως κύριος υποκινητής της επιδρομής Ρένος Αποστολίδης που η δεξιά τον θεωρεί «αναρχικό» και η αριστερά «φασίστα» εξέδωσε το βιβλίο «Κατηγορώ», στο οποίο, μεταξύ άλλων, παρουσιάζει τη δική του εκδοχή για την εισβολή στο «Κυνοβούλιο». Εξηγεί ότι η πράξη του αυτή έγινε για να υπογραμμίσει στον κόσμο πως δεν ανέβασε στην εξουσία παρά τον «χασάπη Παπατζή του '44, τον άνθρωπο των Αγγλοαμερικάνων, που εγκατέστησε τη Δεξιά στην Ελλάδα». 

Η «Αυγή» έσπευσε να κάνει λόγο για … «Τάγματα Εφόδου» που εισέβαλαν στον ναό της δημοκρατίας.  Η κυβέρνηση διέταξε την διάλυση όλων των οργανώσεων που «αναπτύσσουν έκνομη δράση» ενώ δια στόματος του Υπουργού Εσωτερικών, Ιωάννη Τούμπα, η κυβέρνηση κατήγγειλε την Εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία.

Υπήρχε μια οργάνωση νέων, οι Άλκιμοι, που λειτουργούσε ήδη από το 1932. Ήταν μια οργάνωση, που την είχε δημιουργήσει η «Εθνικιστική Ένωση Ελλάς», σαν αντίπαλο δέος για τους νεαρούς  Κομμουνιστές στην δεκαετία του 1930. Οι Άλκιμοι, έδρασαν με παραστρατιωτική μορφή, λαμπαδηφορίες, παρελάσεις στην πόλη, μέχρι και το 1936. Τότε, διαλύθηκαν από τον Ιωάννη Μεταξά, αφού αυτός σχημάτισε την ΕΟΝ, την μοναδική στα χρόνια του, νόμιμη οργάνωση, για τη Νεολαία.

Δυστυχώς κάποιοι Εθνικοσοσιαλιστές είδαν την 21^η Απριλίου ως μια «σανίδα σωτηρίας» άλλοι απέφυγαν διακριτικά κάθε επαφή μαζί της ενώ δεν έλειψαν και αυτοί που κυνηγήθηκαν από την ασφάλεια επειδή θεωρήθηκαν σύμφωνα με την ορολογία του καθεστώτος «αναρχοφασίστες».

Ο Λογγίνος Παξινόπουλος υπήρξε ηγετικό στέλεχος του «χουντικού» ένοπλου παραστρατιωτικού σώματος των «Αλκίμων», το οποίο ήταν έμπνευση και δημιούργημα γνωστών εθνικιστών με σκοπό να «αποτελεί τον σιδηρούν βραχίονα του καθεστώτος». 

Ο Κωνσταντίνος Πλεύρης σύμφωνα με τα λεγόμενα του είχε κάνει την πρόταση για «φασιστικοποίηση» της νεολαίας στους Λαδά και Ασλανίδη, αυτοί του έδωσαν την άδεια και την χρηματοδότηση και τα όπλα για να προχωρήσει αλλά χωρίς να φαίνονται, κι έτσι στην διοίκηση τους μπήκαν στελέχη της οργάνωσης Κ4Α.

«Αναμφιβόλως η οργάνωσις των Αλκίμων εξουσιάζετο απολύτως από εμάς», γράφει ο Πλεύρης. «Είδαμε την ευκαιρίαν εξορμήσεως προς την μάζαν των νέων και την αξιοποιήσαμε εντατικώς. Υπέβαλα στον Ασλανίδη λεπτομερές πρόγραμμα εκπαιδεύσεως των Αλκίμων, που επεδιώξαμε να την καταστήσωμεν παραστρατιωτικήν οργάνωσιν, που θα απετέλει τον λαϊκόν σιδηρούν βραχίονα του καθεστώτος».

Στην πράξη όμως ουδέποτε το καθεστώς ενδιαφέρθηκε πραγματικά για την «φασιστικοποίηση» της νεολαίας αφού στον αξιακό πυρήνα του υπήρξε απλά μια αντιδραστική στρατιωτική κυβέρνηση με κυρίαρχο το αντικομμουνιστικό στοιχείο και με εσωτερικές συγκρούσεις που τελικά ωφέλησαν τον Καραμανλή και τον Αβέρωφ. 

Η μεγαλύτερη απόδειξη της ποιότητας του καθεστώτος ήταν η επιμονή του Παπαδόπουλου να στηριχτεί σε πρόσωπα του παλαιού πολιτικού κόσμου και να ισχυροποιήσει τις δημοκρατικές διαδικασίες ενώ παράλληλα οι κορυφαίοι αντίπαλοι του ζούσαν πλουσιοπάροχα στο εξωτερικό.

Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος όπως είναι γνωστό υπήρξε άκρως αρνητικός μπροστά στις προτάσεις της ριζοσπαστικοποίησης λέγοντας χαρακτηριστικά - φοβούμενος φυσικά τις αντιδράσεις των ξένων και της αριστεράς - «μην μας πουν φασίστες» αλλά το 1970 λόγω πιέσεων μερίδας των στρατιωτικών 20 χιλιάδες Άλκιμοι ορκίστηκαν στο γήπεδο της ΑΕΚ στην Νέα Φιλαδέλφεια. Κατά άλλους ο αριθμός ήταν μόλις 4 χιλιάδες ενώ σε γνωστό ντοκιμαντέρ αναφέρονται 30 χιλιάδες συνολικά.  

Οι περισσότεροι ήταν άνεργοι νέοι που πίστεψαν στις υποσχέσεις τους χούντας ότι «θα σας  βρούμε δουλειά». Αυτές οι υποσχέσεις δεν υλοποιήθηκαν και απέμειναν μόνο οι «διαλέξεις» για την «Εθνοσωτήριο Επανάσταση» γεγονός που σύντομα αποθάρρυνε την νεολαία. 

Η πρόχειρη οργάνωση και η έλλειψη μιας αυθεντικής ιδεολογίας και δράσης μέσα σε συνθήκες μιας «επανάστασης» που τελικά ήταν «παρένθεση» απέδειξε ότι κάθε πολιτικό εγχείρημα που στερείται αρχών και κοινωνικής αποδοχής σύντομα θνήσκει. Το Σώμα των Αλκίμων διαλύθηκε τον Μάρτιο του 1976, με διαταγή του πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Ο Λογγίνος Παξινόπουλος δεν σταμάτησε την δράση του στην μεταπολίτευση. Συνέχισε να κοιτάει κατάματα χωρίς φόβο το δημοκρατικό τέρας αμφισβητώντας έμπρακτα τη αστική νομιμότητα, ενώ το ηθικό του στην φυλακή υπήρξε παράδειγμα για πολλούς. Δεν δείλιασε απέναντι στις συνεχείς ανακρίσεις και φυλακίσεις και δεν συνεργάστηκε με τα πιόνια του καθεστώτος. 

Σε μια επίδειξη ισχύος που σόκαρε τους δημοκράτες και τα ΜΜΕ και παρά τις συνθήκες πλήρους κυριαρχίας της αριστεράς που έσπερνε το μίσος και της προδοτικής δεξιάς που πούλησε την Κύπρο στο όνομα της δημοκρατίας, ο Λογγίνος Παξινόπουλος - μαζί με Έλληνες και Ιταλούς νεοφασίστες - εμφανίστηκε στην στρατιωτική παρέλαση της 25^ης Μαρτίου του ΄75 στις στήλες του Ολυμπίου Διός και χαιρέτισε με Τεταμένη την Δεξιά τις πολεμικές σημαίες που δεν υπεστάλησαν στην Μεγαλόνησο αλλά τις υπερασπίστηκαν οι Έλληνες πολεμιστές παρά την προδοσία των Μακαρίου Αβέρωφ και Καραμανλή καθώς και των επίορκων αξιωματικών.

Ουδέποτε ο Λογγίνος Παξινόπουλος αποδέχτηκε την αναγκαιότητα του κοινοβουλευτισμού για την υπεράσπιση των ιδεών.

Παρέμεινε μέχρι το τέλος του βίου του ανένταχτος και πιστός στις αρχές και τις αξίες της Πλατωνικής Πολιτείας. 

Υπήρξε Πολιτικός Στρατιώτης και «πυρφόρος» του Ελληνικού Εθνικοσοσιαλισμού. 

Απεβίωσε μετά από σύντομη ασθένεια την 24^η Νοεμβρίου 1993.

Λογγίνος Παξινόπουλος: Ζει και Μάχεται!

Η Eva Bourgeois για τον Ιούλιο Έβολα και το Μικρό του Μαύρο Βιβλιαράκι (Editions Lohengrin)

 

Μετάφραση από τα γαλλικά: Eustathius Servus  Goldmund Ueberkonst

Ένας ολοκαίνουργιος ελβετικός εκδοτικός οίκος, ο Lohegrin, είχε την ιδέα να επανεκδώσει το «Μικρό Μαύρο Βιβλίο» του Ιουλίου Έβολα σε μια εμπλουτισμένη έκδοση.

Αυτό το εγχειρίδιο στοχεύει να αποτελέσει «έναν οδηγό για την πλοήγηση στις στροφές και τις ανατροπές του κόσμου, για την απόδραση από τον «λαβύρινθο του σύγχρονου κόσμου». 

Η κινητήρια δύναμη πίσω από αυτό το έργο, η Eva Bourgeois, μας παρουσιάζει αυτόν τον πραγματικό «Έβολα Τσέπης».

Πρέπει να σημειωθεί ότι ενώ ο Έβολα επηρέασε τον Φασισμό και υπάρχουν ενδιαφέροντα στοιχεία στη σκέψη του, πολλές από τις θέσεις του δεν συμμορφώνονται με το καθολικό δόγμα, και η παράδοση που ισχυρίζεται ότι ακολουθεί δεν είναι η καθολική παράδοση.

Rivarol: Γιατί να αναδημοσιεύσετε αυτή τη συλλογή με αποσπάσματα του Ιουλίου Έβολα;

Eva Bourgeois: Το Μικρό Μαύρο Βιβλίο είναι ένα απόσταγμα της σκέψης του Έβολα. Η οργάνωση του σε κεφάλαια σύμφωνα με τα κύρια θέματα που είναι αγαπητά στον συγγραφέα επιτρέπει τόσο στους νεοφερμένους όσο και σε όσους είναι πιο εξοικειωμένοι με το έργο του να κατανοήσουν το σύνολο της σκέψης του.

Η πρώτη έκδοση αυτού του βιβλίου, που δημοσιεύτηκε πριν από σχεδόν είκοσι χρόνια, περιείχε μόνο τα μισά κείμενα που υπήρχαν στην ιταλική έκδοση, «Ο Φορητός Έβολα». Θέλαμε να διορθώσουμε αυτήν την παράλειψη δημοσιεύοντας σήμερα μια πλήρη έκδοση, με πρόλογο του Gianfranco de Turris, προέδρου του Ιδρύματος Ιούλιος Έβολα.

R: Όταν εκδόθηκε στην Ιταλία τη δεκαετία του 1970, ήταν ένα είδος απάντησης στο «Μικρό Κόκκινο Βιβλίο» των Μαοϊκών. 

Ποια ήταν η επιρροή του στη γενιά των Φασιστών αγωνιστών κατά τα «Χρόνια του Μολύβδου» στην Ιταλία;

Ε: Καταφέραμε να το συζητήσουμε αυτό με τον Πρόεδρο του Ιδρύματος Έβολα. Είναι δύσκολο να εκτιμηθεί ο αντίκτυπος του «Μικρού Μαύρου Βιβλίου» στους Ιταλούς ακτιβιστές της δεκαετίας του 1970.

Είναι πιο πιθανό βιβλία όπως τα «Άνδρες ανάμεσα στα ερείπια» και «Καβαλικεύοντας την τίγρη» να είχαν μεγαλύτερη επιρροή. Πράγματι, ο Ιούλιος Έβολα έγραψε το «Άνδρες ανάμεσα στα ερείπια» τη δεκαετία του 1950 για να παράσχει καθοδήγηση σε «δεξιές» ομάδες εκείνης της εποχής.

R: Μπορείτε να μας περιγράψετε την επαγγελματική πορεία του Ιουλίου Έβολα; 

Ε: Ο Ιούλιος Έβολα  ήταν μια σύνθετη προσωπικότητα, καλλιτέχνης, φιλόσοφος, μεταφυσικός και πολιτικός στοχαστής. Σε όλα τα πολυάριθμα έργα του, εξερεύνησε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, όπως η πνευματικότητα, η σχέση μεταξύ παράδοσης και νεωτερικότητας, η Ανατολή και η Δύση, η τέχνη και η παρακμή της, ο πόλεμος, η ιστορία, το σεξ και η ορειβασία. 

Για να αφηγηθούμε συνοπτικά την ιστορία της ζωής του, ήταν κοντά στο Φασιστικό καθεστώς χωρίς ποτέ να γίνει μέλος του Κόμματος. Προσπάθησε να επηρεάσει την κυβέρνηση σύμφωνα με τις ιδέες του. Έχοντας σημειώσει μικρή επιτυχία, αργότερα δοκίμασε την τύχη του στη Γερμανία, όπου έδωσε διαλέξεις και προσπάθησε να ανοίξει ένα σχολείο.

Στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αρνούμενος να βρει καταφύγιο, επέλεξε να βγει στους βομβαρδισμούς «για να δοκιμάσει το πεπρωμένο του». Τραυματισμένος, έχασε τη χρήση των κάτω άκρων του. 

Έντονα επικριτικός απέναντι στον Καθολικισμό στα πρώτα του γραπτά, ιδιαίτερα στον Παγανιστικό Ιμπεριαλισμό, αργότερα θα αναθεώρησε τις θέσεις του, υποστηρίζοντας ότι ο πρώιμος Χριστιανισμός ήταν ένα «τραγικό και απελπισμένο» μονοπάτι προς τη σωτηρία.

link: Σημείωμα του Κώστα Τάταρη για το «Καβαλικεύοντας την Τίγρη» του Julius Evola

R: Ποιες θεωρείτε ότι είναι οι πιο ισχυρές ιδέες στη σκέψη του Έβολα;

E: Ο αγώνας ενάντια στη νεωτερικότητα και τις εκδηλώσεις της αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της σκέψης του Έβολα. Πίσω από αυτόν τον όρο, ο συγγραφέας ομαδοποιεί όλα τα δεινά που χαρακτηρίζουν την εποχή μας: την κατάρρευση των καστών και των ιεραρχικών δομών, την παραμέληση των παραδόσεων και την άνοδο του ισότιμου προσανατολισμού και του φεμινισμού.

Αντίπαλος της εξελικτικής θεωρίας και ηγετική φυσιογνωμία στο «παραδοσιακό» κίνημα, ο Έβολα, σε αντίθεση με τον Γκενόν, αναγνωρίζει την ύπαρξη μιας ενεργής δυτικής παράδοσης - όχι απλώς στοχαστικής - που συνδέεται με τα σύμβολα της Βασιλείας.

Σε πολιτικό επίπεδο, ο Έβολα ευνοεί μια αυτοκρατορική δύναμη και μια κοινωνία καστών, τις οποίες προσδιορίζει χρησιμοποιώντας ορολογία ειδική για τον Ινδουισμό αλλά και για τη ρωμαϊκή αρχή του «suum cuique tribuere»/ «είς έκαστον τό είδος του» και της οποίας η συμμετοχή, σύμφωνα με τον ίδιο, υπερισχύει της εθνικής ταυτότητας. Κατά την άποψη του, η εξουσία του μονάρχη υπερισχύει της πνευματικής εξουσίας.

R: Είναι ακόμα εφικτό το ηρωικό και πολεμοχαρές όραμα του Έβολα στον «μεταμοντέρνο» κόσμο μας;

E: Το παραδοσιακό όραμα είναι μεταχρονικό. Ο Ιούλιος Έβολα, επιπλέον, υποστηρίζει μια κυκλική άποψη της ιστορίας, σύμφωνα με την οποία θα ζήσουμε σε μια σκοτεινή και παρακμιακή «Εποχή του Σιδήρου», την οποία πρέπει να διαδεχθεί μια «Χρυσή Εποχή».

Η λειτουργία του πολεμιστή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με «την πορεία της δράσης». Ως προστάτης της Τάξης και της Παράδοσης, ο ρόλος του είναι να επιταχύνει το τέλος της περιόδου εκφύλισης που βιώνουμε και να εργαστεί για την αποκατάσταση της Χρυσής Εποχής. Με την άνοδο των παραγόντων παρακμής που χαρακτηρίζουν την εποχή μας, οι αρετές του πολεμιστή είναι πιο απαραίτητες από ποτέ για να αντιστραφεί η ισορροπία.

R: Προς το τέλος της ζωής του, ο Έβολα εξήγησε ότι κάποιος έπρεπε να «καβαλικεύσει την τίγρη» του σύγχρονου κόσμου για να πολεμήσει αποτελεσματικά. Πώς πρέπει να κατανοήσουμε αυτή την ιδέα;

E: Ο Ιούλιος Έβολα  προτείνει, μέσω αυτής της φόρμουλας, να επιδιώξει να «μετατρέψει τα δηλητήρια σε φάρμακα μέσω ταντρικών μέσων». Έχοντας παρατηρήσει τη ματαιότητα της πολιτικής δράσης, την αδυναμία εύρεσης καταφυγίου σε έναν αυτοτελή κόσμο ανέγγιχτο από τα ελαττώματα της νεωτερικότητας και το αδιέξοδο των μυητικών μονοπατιών, ο Έβολα προτείνει ότι όσοι έχουν το απαραίτητο σθένος θα πρέπει να ασχοληθούν με τη σύγχρονη κοινωνία και να εξελιχθούν μέσα σε αυτήν.

Αυτό συνεπάγεται μια ύπαρξη στο χείλος του γκρεμού, επιτρέποντας την αυτογνωσία μέσω της αυτοδοκιμασίας αλληλεπιδρώντας με ένα συγκεκριμένο περιβάλλον. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η προσέγγιση του Έβολα είναι καθαρά ατομικής φύσης.

R: Έχετε κάποια μελλοντικά σχέδια για βιβλία στα σκαριά;

E: Στόχος του εκδοτικού μας οίκου είναι να φέρει στην προσοχή των γαλλόφωνων αναγνωστών βιβλία που είναι δύσκολο να βρεθούν ή είναι πέρα ​​από τις δυνατότητες των περισσότερων προϋπολογισμών. 

Σχεδιάζουμε επίσης να δημοσιεύσουμε έργα που δεν είναι διαθέσιμα στα γαλλικά. Θα ανακοινώσουμε τις επερχόμενες εκδόσεις μας μέσα στον επόμενο μήνα.

Συνέντευξη από τη Monika Berchvok

O Carl Schmitt για την παγκόσμια ηγεμονία «Σαμουράι της Δύσης»

 

«Υπάρχουν δύο σημαντικά γραπτά του μεγάλου νομικού και καθηγητή Carl Schmitt, που διευκρινίζουν την έννοια της ηγεμονίας που ασκούν οι Ηνωμένες Πολιτείες σε παγκόσμια κλίμακα για πάνω από έναν αιώνα. 

Αξίζει να τα ξαναδιαβάσουμε σήμερα, διότι ζούμε μια νέα τυραννία. Αυτά τα γραπτά του είναι το άρθρο του 1928 με θέμα «Η Κοινωνία των Εθνών και η Ευρώπη» και το άρθρο του 1933 με τίτλο «Νομικές Μορφές του Σύγχρονου Ιμπεριαλισμού». 

Είναι σημαντικά επειδή εστιάζουν για πρώτη φορά στην αντίφαση που προκύπτει από την «τυπική απουσία» και την «πραγματική παρουσία» της άμεσης κυριαρχίας των ΗΠΑ στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο. 

Για τον καθηγητή Schmitt, αυτός είναι ο τυπικός τρόπος λειτουργίας του αγγλοσαξονικού ιμπεριαλισμού, με επίκεντρο την οικονομική διαλεκτική μεταξύ των χωρών πιστωτών και των οφειλετών, όπου η πολιτική της ισχύος βασίζεται στο χρέος που επιβάλλεται στις υποταγμένες χώρες. 

Η μεγάλη διαίρεση στον κόσμο μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν ήδη μεταξύ των παρεμβατικών κρατών (στην πολιτική και στις ζωές των άλλων, βλέπε σήμερα Τραμπ) και των κρατών που αποτελούν αντικείμενο παρέμβασης: είναι τα πρώτα που αποφασίζουν για τα προβλήματα ύπαρξης του ελεγχόμενου κράτους και ειδικότερα, πίσω από την πλασματική μάσκα της οικουμενικής ηθικής και της διεθνούς δικαιοσύνης, για τον συγκεκριμένο ορισμό της έννοιας της δημόσιας τάξης και του ελέγχου των καταστάσεων της έκτακτης ανάγκης (που συχνά προκαλούνται από την ίδια την κυρίαρχη δύναμη). 

Αυτό καταδεικνύει την υποκρισία των οικουμενικών ηθικών ισχυρισμών ενός διεθνούς δικαίου - μας εξηγεί -  που στην πραγματικότητα βασίζεται στην ισορροπία των δυνάμεων, το οποίο δεν καταφεύγει στο άμεσο μέσο της προσάρτησης των υποταγμένων χωρών, αλλά σε ανεπαίσθητες έμμεσες μορφές της πίεσης, της πολιτικής επιρροής και του οικονομικού χρέους. 

Οι καιροί που ήρθαν δικαιώνουν την έλευση της τεχνολογικής ελίτ με τα καταστροφικά της αποτελέσματα για τους λαούς»

Η «Ροζάβα» και το βρώμικο παιχνίδι των Κούρδων της Συρίας (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

Οι «Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις» δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μία τεράστια απάτη. 

Ένα τεχνητό σύνολο ανόμοιων ένοπλων ομάδων, υπό την αιγίδα κουρδικών πολιτοφυλακών που συνδέονται με το PKK, το οποίο δημιουργήθηκε από την συλλογική Δύση για να εμποδίσει την Συρία του Μπασάρ Αλ - Ασάντ και τον «Άξονα της Αντίστασης» να ανακτήσουν τον έλεγχο των συριακών πετρελαιοπηγών που βρίσκονται ανατολικά του Ευφράτη.

Οι «Κούρδοι μαχητές» και οι σύμμαχοι τους δεν ενεπλάκησαν σε καμία σοβαρή μάχη, απλώς προχωρούσαν μέσα από τα ερείπια που άφηναν οι δυτικοί αεροπορικοί βομβαρδισμοί, οι οποίοι ισοπέδωναν κάθε πόλη στο διάβα τους.

Για μία δεκαετία αυτές οι πολιτοφυλακές βοηθούσαν τις Ηνωμένες Πολιτείες να στερήσουν από την Συρία το πετρέλαιο της, συμβάλλοντας στον οικονομικό στραγγαλισμό του συριακού κράτους. 

Αυτός ο στραγγαλισμός είχε ως συνέπεια την κατάρρευση του Άσαντ και την νίκη των τρομοκρατικών τζιχαντιστικών ομάδων της HTS που συνδέονταν με την Άλ Κάιντα.

Οι SDF (Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις) έφτασαν στο σημείο να επιτεθούν στις θέσεις του Συριακού Αραβικού Στρατού και των συμμάχων του στα δυτικά του Ευφράτη, εν μέσω μίας παράλληλης επίθεσης των τρομοκρατών του HTS στα τέλη του 2024. 

Αυτό έγινε κατόπιν αιτήματος  των ΗΠΑ οι οποίες τώρα τους παραδίνουν στους τρομοκράτες του Τζολάνι.

Η επαιτεία για μία συμμαχία με την σιωνιστική οντότητα, στην οποία προέβησαν οι στρατιωτικοί διοικητές της SDF τις τελευταίες βδομάδες, τελικά απέτυχε στο να αποτρέψει την κατάρρευση της «Ροζάβα» η οποία έπεσε τόσο γρήγορα όσο ένας πύργος από τραπουλόχαρτα.

Όπως στρώνεις, έτσι κοιμάσαι.

Οι κουρδικές πολιτοφυλακές του SDF ευθύνονται για την ίδια τους την πτώση. Για μία δεκαετία υπονόμευαν το κράτος που τους προστάτευε. 

Το SDF επέλεξε να εναποθέσει όλες του τις ελπίδες και την εμπιστοσύνη στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ, παρακρατώντας το πετρέλαιο και το νερό της Συρίας. 

Το καθεστώς Άσαντ το οποίο με λύσσα πολέμησαν ήταν το μόνο κράτος που τους προστάτευσε από την Τουρκία. Το κράτος των Μπααθιστών.

Είναι ακόμη αλήθεια ότι πολλοί από αυτούς δεν είναι καν Κούρδοι της Συρίας αλλά ξένοι μαχητές ακριβώς όπως οι τζιχαντιστές του Τζολάνι.

πηγή

Η Συντηρητική Επανάσταση του Ιράν: Τα παραδείγματα των Djalal Al - Ahmad, Ali Shariati και Ahmad Fardid (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

Ποιες ήταν οι πνευματικές πηγές που ενέπνευσαν την επανάσταση του Χομεϊνί στο Ιράν το 1979; 

Ενώ το Ισλάμ ήταν η κινητήρια δύναμη, άλλα ρεύματα και ιδέες έπαιξαν επίσης καθοριστικό ρόλο. Θα αναλύσουμε μια συγκεκριμένη πτυχή αυτών των επιρροών: τους δεσμούς μεταξύ της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης και των διανοουμένων που ενέπνευσαν την ιρανική επανάσταση.

Μια ιρανική συντηρητική επανάσταση;

Υπάρχουν κοινά στοιχεία που συνδέουν το γερμανικό πολιτιστικό πλαίσιο της δεκαετίας του 1920 με εκείνο του Ιράν στις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Πρόκειται για ένα θέμα που σπάνια διερευνάται, ωστόσο η εις βάθος εξέτασή του είναι απαραίτητη για την καλύτερη κατανόηση της ιρανικής ιστορίας και της γέννησης της Ισλαμικής Δημοκρατίας. 

Το σημείο που θέλουμε να θίξουμε εδώ αφορά τους διανοούμενους που ενέπνευσαν την επανάσταση του Χομεϊνί το 1979 και οι οποίοι επηρεάστηκαν εν μέρει από στοχαστές που συνδέονταν με τη «Γερμανική Συντηρητική Επανάσταση», έναν όρο που επινόησε ο Armin Mohler στο διάσημο δοκίμιό που έγραψε το 1950, «Η Συντηρητική Επανάσταση στη Γερμανία 1918-1931». 

Ο Djalal Al - Ahmad είχε διαβάσει (και μεταφράσει υπό εξαιρετικές συνθήκες) το «Πέρασμα στο Δάσος» του Ερνστ Γιούνγκερ, ενώ Ahmad Fardid και ο Ali Shariati επηρεάστηκαν βαθιά από τον Μάρτιν Χάιντεγκερ. Και οι τρεις είχαν διαβάσει τον Όσβαλντ Σπένγκλερ, και ο Shariati τον παρέθετε τακτικά στα γραπτά του.

Ομολογουμένως, οι Δυτικοί συγγραφείς αναφοράς για τον Djalal Al Ahmad και τον Ali Shariati ήταν οι Καρλ Μαρξ, Αλμπέρ Καμύ και Φραντς Φανόν - συγγραφείς που δεν μοιράζονται τίποτα με τους Ερνστ Γιούνγκερ, Μόλερ βαν ντεν Μπρουκ, Όσβαλντ Σπένγκλερ και Ερνστ Καντάροβιτς. 

Γι' αυτό θα ήταν υπερβολικό να ισχυριστούμε ότι υπάρχει άμεση και απαραίτητη σύνδεση μεταξύ της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης και της Ιρανικής Επανάστασης. Παρ' όλα αυτά, αυτά τα δύο σημαντικά γεγονότα της ιστορίας του 20ού αιώνα έχουν κοινά σημεία. Οι αντίστοιχοι στοχαστές αντιμετώπισαν, συνολικά, αρκετά παρόμοια προβλήματα, αν και σε πολύ διαφορετικά πλαίσια

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Κυκλοφορεί: Ιερολοχίτης #16

ierosloxos12@gmail.com

 

Maurice Bardèche, Νυρεμβέργη ή γη της επαγγελίας

 

«Και αφού ο φασισμός ήταν από την ουσία του η υπεράσπιση ενός υγιούς έθνους, ο αντιφασισμός εξύψωσε και επέβαλε το αντίθετο αυτού του πνεύματος συντήρησης.

Στον ίδιο βαθμό που ο φασισμός ήταν υγεία και δύναμη, ο αντιφασισμός ήταν το αντίθετο της υγείας και της δύναμης. 

Ο αντιφασισμός δεν ήταν καθόλου σοβιετικός κομμουνισμός, γιατί στον καθαρό κομμουνισμό υπάρχει δύναμη και υγεία.

Ο αντιφασισμός ήταν ο δούρειος ίππος. Δεν είχε άλλο σκοπό από το να διαιωνίσει την ύπαρξη των αδύναμων περιοχών. 

Δεν ήθελε τίποτα περισσότερο από το να κρατήσει τα έθνη αβοήθητα. 

Για το λόγο αυτό επιτέθηκε στο εθνικό αίμα, τη ψυχή και τη θέληση. 

Έπρεπε να αποδυναμώσει τα έθνη και τα κατάφερε. 

Αυτή η Ευρώπη σήμερα είναι η αντιφασιστική Ευρώπη, τελικά υλοποιημένη»

Αυτόνομοι Εθνικιστές Άργους: Μια απάντηση στον κ. Άκη Ντάνο για το δημοσίευμα της 20ης Δεκεμβρίου 2025 στο anagnostis.gr σχετικά με τους νεολαίους εθνικιστές της Αργολίδας

 

Μια απάντηση στον κ. Άκη Ντάνο για το δημοσίευμα της 20^ης Δεκεμβρίου 2025 στο anagnostis.gr σχετικά με τους νεολαίους εθνικιστές της Αργολίδας

Κύριε Ντάνο,

Έχουμε το δυσάρεστο καθήκον με αφορμή το δημοσίευμα της 20^ης Δεκεμβρίου 2025 να ασχοληθούμε με το άτομο σας, ειλικρινά δεν σας θεωρούμε καν πολιτικό αντίπαλο διότι δεν σας αξίζει αυτός ο τίτλος.

Ο δημόσιος λίβελος σας όχι απλά δεν θα μας κάνει να απολογηθούμε αλλά θα σας απαντήσουμε, άλλωστε δεν διαθέτουμε δηλώσεις μετανοίας. Τα επιχειρήματα σας όχι μόνο διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα αλλά αποτελούν δείγμα της σύγχυσης σας.

Καταρχάς επικαλείστε την καταδίκη της «Χρυσής Αυγής» η οποία υπήρξε καρπός ξένων παρεμβάσεων και πρεσβειών καθώς και μιας πασιφανούς στρεψοδικίας με ευθύνη του αστικού πολιτικού κόσμου.

Πραγματικά το «αντιεξουσιαστικό» σας πάθος να δικαιολογήσετε τις αποφάσεις δικαστηρίου της αστικής δημοκρατίας προκαλεί απύθμενο γέλιο. Να σας θυμίσουμε ότι το αστικό κράτος βασισμένο σε αυτή την δίκη ετοιμάζει ανάλογες διώξεις για τους πάντες αλλά εσείς εγκλωβισμένος στον «γυάλινο πύργο» σας είστε ανίκανος να καταλάβετε ότι το «ιδιώνυμο» δεν κάνει διακρίσεις.

Αναφερθήκατε επίσης στο άρθρο σας σε ένα σενάριο όπου μπλέξατε το έγκλημα των Τεμπών με χουλιγκάνους και τέλος … με την κρατική ασφάλεια. Πραγματικά είστε ο κατάλληλος για την συγγραφή μυθιστορημάτων αφού όλα αυτά που γράφετε, δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα και αποτελούν απλά μια πολιτική σας ψευδαίσθηση.

Η αγωνία σας όμως για την παρουσία νεολαίων εθνικιστών σε γήπεδα δρόμους και σχολεία έχει βάση. Η Αργολίδα από παλιά υπήρξε φυτώριο εθνικιστικών ιδεών και θα συνεχίσει να είναι και στο μέλλον παρά τις αντιρρήσεις των όψιμων «αντιφασιστών» που χτίζουν μαζί με το αστικό καθεστώς το «τείχος της δημοκρατίας» μέχρι αυτό να πέσει να τους πλακώσει.

Όχι μόνο σε μαθητικές πορείες, όχι μόνο στον Παναργειακό, όχι μόνο στα σχολεία, όχι μόνο στα μπλόκα των αγροτών αλλά παντού οι νεολαίοι μας δίνουν το παρών αγνοώντας τους γενίτσαρους του «εθνομηδενισμού» που κατέστρεψαν την αγροτιά της Αργολίδας, έκαναν την χώρα αποθήκη ψυχών και πελάτες των ΜΚΟ και μας κατάντησαν ως έθνος αποικία χρέους με ευθύνη όλων αυτών που εσείς υπερασπίζεστε!

Το άρθρο σας στο σύνολο του αποτελεί μια «λεκτική σαλάτα» που βάζει στο «μίξερ» των επιχειρημάτων σας τους «ταγματασφαλίτες» και τα ορυχεία χρυσού (!) καθώς και εμβατήρια … σε μια γλώσσα που θυμίζει παλαιολιθική ΚΟΒ του Περισσού.

Είναι καιρός κύριε, να απογαλακτιστείτε από τις χωροχρονικές πολιτικές αποτυπώσεις που είχατε στα νιάτα σας, έχετε δημόσιο λόγο και εκτίθεστε και με την ροή του γραπτού σας λόγου και με την προσέγγιση γεγονότων τα οποία όχι μόνο δεν γνωρίζετε αλλά δεν έχετε προσεγγίσει καν.

Η αναφορά σας και μόνο στον Αντόρνο της «Νέας Αριστεράς» που χρηματοδοτήθηκε από την CIA και τους τροτσκιστικούς κύκλους των ΗΠΑ δείχνει σε όσους γνωρίζουν ιστορία των ιδεών ποιο είναι το σκεπτικό σας και ποια τα εργαλεία της «ανάλυσης» σας,

Αντί να ασχοληθείτε με καίρια προβλήματα της Αργολίδας έχετε το θράσος να αναφερθείτε με σκαιό τρόπο σε νεολαίους εθνικιστές και μάλιστα να τους κατηγορήσετε δημοσίως χωρίς να έχει υπάρξει τίποτα το επιλήψιμο!

Ο «αντιφασισμός» σας είναι σάρκα από την σάρκα του συστήματος, είναι η ίδια λογική που σήμερα αποτελειώνει την ελληνική αγροτιά, που σπρώχνει στην απόγνωση και την ανεργία την νεολαία και διαλύει τον παραγωγικό ιστό της χώρας.

Όχι απλά δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα από τα γραφόμενα σας αλλά παίρνουμε την δύναμη να συνεχίσουμε ακόμη πιο δυνατά από τον Λαό, με τον Λαό, για τον Λαό!

Περαστικά σας.

Αυτόνομοι Εθνικιστές Άργους

Η απόφαση

 

Νυρεμβέργη: Διεθνές Δίκαιο ή Δικαιοσύνη των Νικητών;

 

του Μαυρομετωπίτη

Από την 18^η Δεκεμβρίου παίζεται στους κινηματογράφους η ταινία «Νυρεμβέργη» η οποία αφορά την δίκη των ηγετών του Τρίτου Ράιχ. Η ταινία, παρότι απολαυστική και καλής κινηματογραφικής ποιότητας, με πρωταγωνιστές των Ράσελ Κρόου ως Χέρμαν Γκαίρινγκ και τον Ράμι Μέλεκ ως Ντάγκλας Κέλι, μας οδηγεί σε κάποιες σκέψεις.

Η κυκλοφορία μιας ταινίας με αυτή την θεματολογία μας ωθεί στο να επανεξετάσουμε ζητήματα τα οποία είναι απαγορευμένα στο σύγχρονο κόσμο.  

Ήταν δίκαιες οι Δίκες της Νυρεμβέργης; 

Ήταν πραγματικά το πρώτο βήμα προς το διεθνές δίκαιο ή ήταν απλώς η δικαιοσύνη των νικητών; 

Είναι γεγονός ότι οι δίκες της Νυρεμβέργης καταπάτησαν την αρχή της μη αναδρομικότητας του νόμου. 

Στην ουσία, οι νόμοι με τους οποίους καταδικάστηκαν οι ηγέτες του Τρίτου Ράιχ συντάχθηκαν μετά την πραγματοποίηση των γεγονότων. Πριν από τις Δίκες της Νυρεμβέργης δεν υπήρχε συγκεκριμένη διεθνής νομοθεσία που να χαρακτήριζε ορισμένες συμπεριφορές ως εγκλήματα πολέμου ή που να κηρύσσει τον επιθετικό πόλεμο ως αξιόποινο έγκλημα. 

Μάλιστα το συγκεκριμένο επιχείρημα - το οποίο δεν παρουσιάζεται στην ταινία - στην πραγματικότητα επικαλέστηκε ο Όττο Στάμερ δικηγόρος του Χέρμαν Γκαίρινγκ. Στην δίκη προστέθηκαν και άλλες κατηγορίες οι οποίες δεν αφορούσαν το νομικό επίπεδο αλλά ήταν καθαρά ηθικές. Κάτι τέτοιο φυσικά υπονομεύει την αξιοπιστία της δίκης. 

Οι κατηγορίες εναντίον των ηγετών του Τρίτου Ράιχ ήταν τέσσερις: συνωμοσία για διάπραξη εγκλημάτων κατά της ειρήνης, σχεδιασμός για διεξαγωγή επιθετικών πολέμων, διάπραξη εγκλημάτων πολέμου, διάπραξη εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. 

Από τις τέσσερις κατηγορίες, μόνο εκείνη για διάπραξη εγκλημάτων πολέμου μπορούσε να ευσταθεί. Οι υπόλοιπες κατηγορίες θα μπορούσαμε να πούμε ότι είχαν διαπραχθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Μεγάλη Βρετανία και την Γαλλία. Με μία πιο προσεκτική εξέταση μπορούμε να βρούμε την Σοβιετική Ένωση ως ένοχη και για τις τέσσερις.

Στην πραγματικότητα όσο και στις προθέσεις εκείνων που την διοργάνωσαν, η Δίκη της Νυρεμβέργης δεν ήταν ποτέ δικαστική δίκη. Ήταν πρώτα και κύρια μία απόπειρα ηθικής δίκης, που παρουσιάστηκε στη παγκόσμια κοινή γνώμη ως δίκη «δικαίου κατά της αυθαιρεσίας, δικαιοσύνης κατά της βαρβαρότητας». Μιλάμε λοιπόν για μια δίκη στην οποία de facto οι δικαστές διεκδικούν ηθική ανωτερότητα έναντι εκείνων που δικάζονται.

Αυτό φαίνεται και από την επιστολή του Γενικού Εισαγγελέα Τζάκσον προς τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Χάρι Τρούμαν: «[Οι Σύμμαχοι] έχουν κάνει και κάνουν μερικά από τα πράγματα για τα οποία καταδικάζουμε τους Γερμανούς. Οι Γάλλοι παραβιάζουν σίγουρα τη Σύμβαση της Γενεύης όσον αφορά τη μεταχείριση των αιχμαλώτων πολέμου […]. Καταδικάζουμε τη λεηλασία και οι σύμμαχοί μας την εφαρμόζουν. Λέμε ότι ο επιθετικός πόλεμος είναι έγκλημα και ένας από τους συμμάχους μας  [η Σοβιετική Ένωση] διεκδικεί κυριαρχία επί των χωρών της Βαλτικής χωρίς κανένα δικαίωμα εκτός από αυτό της κατάκτησης». 

Σε αυτό θα μπορούσαμε να προσθέσουμε ως παράδειγμα και την υπογραφή του Συμφώνου Ρίμπεντροπ - Μολότοφ, που κρίθηκε ως σχεδιασμός επιθετικού πολέμου αλλά μόνο ο Ρίμπεντροπ δικάστηκε και εκτελέστηκε ενώ ο Μολότοφ καθόταν με την πλευρά των νικητών.

Μια φράση του Χέρμαν Γκαίρινγκ προς προς τον Δρ. Κέλι κατά την διάρκεια ενός καυγά αποτυπώνει γλαφυρά την όλη υποκρισία των Συμμάχων:

«Ατμίζεις 150.000 Ιάπωνες απλώς πατώντας ένα κουμπί και νομίζεις ότι έχεις το δικαίωμα να με κρίνεις; ... Έχεις την ελευθερία σου και είμαι φυλακισμένος επειδή εσύ κέρδισες και εμείς χάσαμε. Όχι επειδή είσαι ηθικά ανώτερος».

Σε έναν κόσμο που μισεί την γνώση εμείς την διαδίδουμε: Κοινωνική Βιβλιοθήκη

 

Κοινωνική Βιβλιοθήκη | Koinoniki Vivliothiki

Εθνορομαντισμός και Λαϊκή Κοινότητα: Μια εισαγωγή στην σκέψη του Johann Gottfried Herder

 

Παρά τον επερχόμενο νέο πολιτικό διωγμό που ετοιμάζει η δεξιά και με αφορμή το νέο «ιδιώνυμο» που θα διαμορφωθεί από την απόφαση του Εφετείου, νεολαίοι εθνικιστές συνεχίζουν να μελετούν τις πολιτικές και ιδεολογικές παρακαταθήκες. 

Οι διαφωνίες με προβεβλημένα πρόσωπα της πρώην κοινοβουλευτικής ομάδας δεν μειώνουν στο ελάχιστο την πολιτική σκέψη αυτών που δείχνουν διατεθειμένοι να συνεχίσουν να προβάλλουν ιστορικά και ιδεολογικά ζητήματα εντός και εκτός διαδικτύου. 

Το παρακάτω άρθρο συνεισφέρει θετικά στην ανάγνωση της ιστορίας των ιδεών και αυτός είναι και ο λόγος για την αναδημοσίευση του.

Εθνορομαντισμός και Λαϊκή Κοινότητα: Μια εισαγωγή στην σκέψη του Johann Gottfried Herder

Ο Johann Gottfried Herder (1744–1803) υπήρξε διαπρεπής θεολόγος, ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας, αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους Γερμανούς φιλοσόφους που ανέδειξε το ρεύμα του Αντιδιαφωτισμού. Βασικός εκπρόσωπος του πνευματικού κινήματος του Ρομαντισμού, εξέλαβε την φυσική Ιεραρχία εντός ενός ομογενούς συνόλου ως μια απόλυτα εναρμονισμένη με το κοινοτικό πεπρωμένο συνθήκη, καθώς διακήρυσσε ότι «(…) υπάρχει μόνο μια τάξη στο κράτος και αυτή είναι ο λαός, στον οποίον ανήκουν τόσο ο βασιλιάς, όσο και ο αγρότης».

Πρωταρχικός εκφραστής της θεωρίας της Ψυχής του λαού, πρόβαλε έντονα την σημασία της γλώσσας, αλλά και της λαϊκής καλλιτεχνικής δημιουργίας (η οποία έως τότε δεν εκλαμβανόταν παρά ως μια άκομψη κληρονομιά των αγράμματων Γερμανών χωρικών), ως συνεκτικές κολώνες μιας Εθνικής Φιλολογίας, η οποία στέκεται στον αντίποδα της λόγιας, ξενόφερτης «υψηλής» τέχνης.

Από την ιατρική στην θεολογία και την φιλοσοφία

Ο Herder ξεκίνησε τις σπουδές του στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου του Königsberg (σημερινού Kaliningrad). Μην αντέχοντας όμως την θέα ανατομημένων ή εγχειρισμένων σωμάτων, και λόγω κάποιων δικών του δυσάρεστων προσωπικών εμπειριών, εγκατέλειψε τον κλάδο αυτόν για να ακολουθήσει σπουδές στην θεολογία και την φιλοσοφία. Η μεταστροφή αυτή έφερε τον Herder στα θρανία των αμφιθεάτρων του διάσημου φιλοσόφου Immanuel Kant, γνωστού για την διαμόρφωση του συστήματος της κριτικής φιλοσοφίας. Από το 1764 ως το 1769 ο Herder παρέδιδε ο ίδιος διαλέξεις στο καθεδρικό σχολείο της Ρίγα και λίγα χρόνια αργότερα, μετά από διάφορα ταξίδια του σε χώρες της κεντρικής Ευρώπης, βρέθηκε προσκεκλημένος του Goethe στην Βαϊμάρη, όπου και έλαβε το αξίωμα του ανώτατου επόπτη διοίκησης της Ευαγγελικής Εκκλησίας και του εφόρου εκπαίδευσης.

Ως πολυσχιδής προσωπικότητα που υπήρξε ο νεαρός λουθηρανός ιερέας, δεν παρέλειψε να ασχοληθεί με την γερμανική, αλλά και την ευρωπαϊκή εν γένει λογοτεχνία, συγγράφοντας μόλις στα 23 του έτη το τρίτομο έργο του «Περί της νεωτέρας γερμανικής λογοτεχνίας», μέσα από το οποίο έκανε ανοιχτά έκκληση για κάθαρση της εγχώριας λογοτεχνίας από ξενικές επιρροές, και για ανάδειξη του εθνικού πολιτισμικού πλούτου που παράγει ο λόγος των συμπατριωτών του. Γενικότερα η πρόσληψη της αισθητικής ως τμήμα της ανθρωπολογίας ήταν διάχυτη στα γραπτά του Γερμανού φιλοσόφου, καθώς πίστευε πως τα καλλιτεχνικά έργα του ανθρώπου δεν αποτελούν παρά την πηγαία έκφραση της ιδιαίτερης φυσιογνωμίας του. Έτσι λοιπόν και κάθε εποχή και πολιτιστική περίοδος κομίζει το δικό της αξιακό φορτίο στο αέναο ιστορικό γίγνεσθαι, και κάθε πολιτισμός έχει την δική του ξεχωριστή απάντηση για τα προβλήματα μίας συγκεκριμένης χρονικής και τοπικής συγκυρίας.

Ο Herder εύστοχα παρατηρούσε πως ο κάθε πολιτισμός, ο κινέζικος, ο ινδικός, ο αιγυπτιακός, ο Ελληνικός, ο ρωμαϊκός κ.α. δημιουργήθηκε, αναπτύχθηκε και καθιερώθηκε αναλόγως προς την αδιαμφισβήτητη προϋπόθεση του φυλετικού περιβάλλοντος, της προγενέστερης πολιτιστικής μαγιάς, αλλά και του εδαφικού και κλιματικού παράγοντα. Ως εκ τούτου, είναι μάταιο να επιχειρήσει κανείς να συγκρίνει και να ταξινομεί αυθαίρετα τις εκάστοτε πολιτισμικές ποιότητες, άνευ συνυπολογισμού του τόπου, του χρόνου και των ιδιαίτερων συνθηκών εντός των οποίων αυτές αναπτύχθηκαν. Το πάντοτε ανήσυχο πνεύμα του νεαρού τεχνοκρίτη σημείωνε πως «ο Σαίξπηρ δεν ήταν Σοφοκλής, ο Μίλτων δεν ήταν Όμηρος, ο Μπόλινγκμπροκ δεν ήταν Περικλής», αλλά ότι ο καθένας υπήρξε αυτό που υπήρξε και έδρασε σύμφωνα με τις απαιτήσεις της εποχής της οποίας ξεχωριστά ο καθένας έζησε.

Ο πρόδρομος μιας νέας πνευματικής εποχής

Στην εποχή της επικράτησης των υλιστικών ιδεωδών που Διαφωτισμού, δεν προξενεί ερωτηματικά η συστηματική αποσιώπηση των λόγων και των έργων όσων Ιδεαλιστών στάθηκαν ενάντια στις διδαχές της φιλελεύθερης παντοκρατορίας, από τα πάσης φύσεως ακαδημαϊκά κατεστημένα εντός και εκτός συνόρων. Ενάντια στον ψυχρό ορθολογισμό, την ειδωλολατρία της λογικής και την αποϊεροποίηση που επέφεραν οι ραδιουργίες της νεοαναδυόμενης, υπερφίαλης αστικής τάξης τον 18ο αιώνα, στάθηκαν ως το κύριο πνευματικό αντίβαρο οι περιώνυμοι Ρομαντικοί στοχαστές. Σύμφωνα με τον αείμνηστο θεολόγο, καθηγητή και μελετητή της Φιλοσοφίας Νικόλαο Λούβαρι, οι ρομαντικοί δημιουργοί έχουν πάθος με το παράδοξο, με το όνειρο και τον θρύλο. 

Κατά την ρομαντική παράδοση η Φύση έχει Ψυχή, Ψυχή η οποία λαβαίνει σάρκα και οστά στα δημώδη δημιουργήματα της φιλολογίας των λαών. Σε ένα βαθύτερα φιλοσοφικό επίπεδο, ο Herder απέρριψε την διδασκαλία της διαρχίας, σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος αποτελείται από δύο ανεξάρτητες μεταξύ τους υποστάσεις, ήτοι το σώμα και την ψυχή, καθώς και την θεωρία ότι η ψυχή χωρίζεται σε επιμέρους τμήματα όπως λ.χ. ο λόγος, η αντίληψη, η βούληση, η επιθυμία κ.α. Απεναντίας, υποστήριξε την αδιασάλευτη ενότητα των ψυχικών λειτουργιών, σε έναν οργανικό συγκερασμό της βιολογικής και της πνευματικής υπόστασης του ανθρώπου. Υπό μια πολύ ευρύτερη οπτική, ερμήνευε τον κόσμο ως ένα διεθνές μωσαϊκό γνησίων, αλλά και διαφορετικών μεταξύ τους εθνικών οργανισμών, οι οποίοι οφείλουν να διατηρούν την αυτοτέλειά τους ως ιδιόμορφα ψηφιδωτά και ζώντα συλλογικά σώματα.

Στο μνημειώδες ανολοκλήρωτο έργο του «Ιδέες για την φιλοσοφία της Ιστορίας και της Ανθρωπότητος», ο Herder υποστήριξε ότι τελικός σκοπός της ανθρωπότητος είναι η ανύψωση αυτής προς έναν ανώτερο ανθρωπισμό. Η ανθρώπινη φύση όμως δεν είναι ομοιόμορφη, καθώς ποικίλλει ανάλογα με την εκάστοτε ανθρώπινη φυλή. Συνεπώς, υποστήριζε ότι για να γίνει κατανοητή αυτή η πορεία προς τον ανώτερο ανθρωπισμό, δηλαδή την ίδια την ουσία της Ιστορίας, οφείλουμε να αποκαλύψουμε το λαϊκό πνεύμα που ενυπάρχει σε κάθε λαό. Θεμελιώδης σκέψη του Γερμανού Ιδεαλιστή φιλοσόφου ήταν ότι η ανθρώπινη ύπαρξη κάνει αισθητή την παρουσία της καθ’ όλη την διάρκεια της ιστορικής εξέλιξης με μορφές κοινού, ομαδικού βίου. 

Εντός αυτής της κοινοτικότητος, ή αλλιώς ομαδικότητος, καλείται η ανθρώπινη φύση να δημιουργεί, να διεκδικεί την ευτυχία της, να υπερασπίζεται την μοναδικότητά της, αλλά και να κατακτά την ελευθερία της. Σε αυτές λοιπόν τις εξ αντικειμένου αναγκαίες μορφές κοινωνικού βίου, συγκαταλέγεται και η μορφή του Έθνους ως η κορωνίδα αυτών. Το Έθνος ιστορικά καταξιώνεται ως η πιο έγκυρη και ανθεκτική μορφή κοινοτικής ζωής, ως ένα ιδιαίτερο είδος λαϊκής κοινότητος με τις δικές της πολιτισμικές παραδόσεις και με διασφαλισμένες τις δυνατότητες για ελεύθερη ανταλλαγή απόψεων με άλλες παρόμοιες κοινότητες. Η οντολογική υφή μιας τέτοιας διευρυμένης συλλογικότητος παραπέμπει στην έννοια της Πατρίδος και στην κοινή γλώσσα, η οποία με την εσωτερική της δυναμική καθιστά την γενέθλια Γη ως την εστία φανέρωσης της ζωής.

Ωστόσο, ήδη αποφαινόταν ότι στην εποχή της αστικής κυριαρχίας στα σπάργανά της, όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα, ο κοινοτικός βίος και η λαϊκή κοινότητα μετατρέπονται σε ένα είδος χυδαίου και ανερμάτιστου συναγελασμού, ενώ το Έθνος ταυτίζεται με το κράτος ως μηχανισμός καταστολής. Ακολούθως, η αστική κοινωνία εκφυλίζεται περαιτέρω σε μια μαζική κοινωνία αγελαίων σχέσεων και συμπεριφορών, με μοναδικό «συνεκτικό» κρίκο τον υπολογιστικό προγραμματισμό και την απρόσωπη, άτεγκτη οργάνωση της παραγωγής, κατάφωρα ξένης προς τις ουσιώδεις ανθρώπινες ανάγκες. 

Χαρακτηριστική άποψη του Herder ήταν πως, κατά συνέπεια, όλα τα ανθρώπινα όντα εντός μιας κοινωνίας με τα χαρακτηριστικά αυτά μοιάζουν να έχουν «καταψυχθεί». Υποστήριζε επίσης ότι σε μια συνάφεια σαν και αυτή, το έθνος–κράτος ομοιάζει με εξουσιαστική αρχή, συγκεντρώνοντας όλα τα στοιχεία ενός αντεθνικού κρατικού μορφώματος, στο οποίο οι τερατώδεις ηγετικές ομάδες στην κορυφή του επιδίδονται στην δόλια εκμετάλλευση του κόπου του πολίτη, ενώ ως «πολιτική μούσα» τους αναδεικνύεται ο δεσποτισμός.

Herder και παγκοσμιοποίηση: η σταδιακή γενοκτονία των Εθνών

Αυτός ακριβώς ο δεσποτισμός αντιπροσωπεύει την ωμή και καταπιεστική, πολλές φορές ολοκληρωτική διακυβέρνηση, η οποία εργάζεται μανιωδώς για μια άκρως παθολογική και ψυχαναγκαστική σύμμειξη εθνικών πολιτισμών. Μια σύμμειξη που εκριζώνει τους λαούς από τις εθνικές τους εστίες και παραδόσεις, πολτοποιώντας και αφομοιώνοντας παράλληλα τις ευαίσθητες γραμμές κάθε αυθύπαρκτου πολιτισμού, υπό ένα αφηρημένο, γενικό, επιτηδευμένα αόριστο σχηματισμό, όπως είναι επί παραδείγματι η σαπίλα του αμερικανισμού και του «ονείρου» που τον συνοδεύει, αλλά και η μαζική υστερία της υπερκατανάλωσης άχρηστων προϊόντων που ταλαιπωρεί την οικουμένη. Πρόκειται για την σύγχρονη μάστιγα που ισοπεδώνει λαούς και Έθνη στο όνομα της προοδευτικότητος, της μονάκριβης κόρης της περίφημης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.

Όπως διαπιστώνεται, ο Herder ήταν άκρως προφητικός ήδη από την εποχή του, καθώς με την φιλοσοφική του σκέψη είχε προβλέψει τον σύγχρονο εξανδραποδισμό των λαών. Σήμερα οι μαζικές διηπειρωτικές μεταναστεύσεις παρουσιάζονται ως λύτρωση από διάφορα εθνομηδενιστικά – κομματικά και μη – μορφώματα, ενώ ταυτόχρονα τέτοιοι ξεριζωμοί αποτιμώνται από τους ίδιους τους φιλελεύθερους κοσμοπολίτες ως «δημιουργικά φαινόμενα μιας νέας τάξης πραγμάτων», στην οποία το Έθνος δεν έχει καμία θέση ενώπιον της αποκαλούμενης «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και συνεννόησης». Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική, καθώς οδηγούνται στον αφανισμό ολόκληροι πολιτισμοί και μαζί τους και οι λαοί, με ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς τις δυτικές πολιτικές ελίτ που εδρεύουν στα μουντά κτήρια των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτων. Αυτοί και όσοι συναινούν στις άνομες επιδιώξεις τους, μέσω της αγαστής συνεργασίας τους με τους τραπεζίτες χρηματοδότες τους, είναι και οι εγκληματίες οι οποίοι εκτελούν το σχέδιο της σταδιακής γενοκτονίας των Ευρωπαίων.

Για τον Herder η κατεύθυνση αυτή, εκτός του πασίδηλα εθνοπροδοτικού της χαρακτήρα, είναι εκ προοιμίου αποτυχημένη, καθώς βασίζεται στην αντιφυσική, έξωθεν βίαιη επιβολή και την υπολογιστική ταξινόμηση, ήτοι σε παράγοντες που εκ των πραγμάτων αποτρέπουν την βαθιά και ειλικρινή γνωριμία με τον έναν ή τον άλλον πολιτισμό. Αυτή η κατάσταση είναι πλήρως αντιπροσωπευτική της σύγχρονης εποχής και του δυστοπικού εφιάλτη που βιώνει η Πατρίδα μας, με πλήθος αδίστακτων ολετήρων που προσποιούνται τους εθνοπατέρες να αντιποιούνται την Αρχή του Έθνους, οδηγώντας έναν άλλοτε ένδοξο λαό στο βάραθρο της μαζοποίησης και της πολιτισμικής ισοπέδωσης. 

Ο σπουδαίος Γερμανός λόγιος, σε αντίθεση με τις κοινωνιολογικού χαρακτήρα ανοησίες των σύγχρονων εκφυλισμένων πρωτοκοσμικών «διανοητών», διέκρινε καθαρά τον οργανικό χαρακτήρα των κοινωνιών. Πάγια άποψη του Herder ήταν ότι η ταυτότητα ενός ανθρώπου διαμορφώνεται από τους πανάρχαιους προγονικούς δεσμούς, οι οποίοι ενώνουν σε ένα δομικό συνεχές το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον του, από την σύνδεσή του με το ιστορικό του πεπρωμένο, την ιστορική μνήμη, το κληρονομημένο εθιμικό και τον πολιτισμό του, αλλά και την Γη του, την ποτισμένη με το αίμα των προγόνων του.

Όπως υποστήριξαν και άλλοι εκπρόσωποι του Ρομαντικού εθνικιστικού κινήματος, τα πραγματικά φυσικά σύνορα των κρατών είναι αναμφίβολα τα εσωτερικά τους σύνορα. Αυτοί οι συγγενείς ομόγλωσσοι, ομότροποι και ομόθρησκοι είναι που ενώνονται μεταξύ τους με ένα πλήθος αόρατων δεσμών από την ίδια την Φύση, ενώ κατανοούν μύχια ο ένας τον άλλον συμμετέχοντας από κοινού σε μια αδιάσπαστη ολότητα, που δεν είναι άλλη από το Έθνος, το κεντρικό πολιτικό υποκείμενο της ανθρώπινης ιστορίας. 

Αυτά τα διδάγματα Ιδανισμού αποτελούν και τα ακλόνητα θεμέλια στην εποχή της νεωτερικότητος, ενός πρωτόλειου Εθνικού Κοινωνισμού, ως της μοναδικής αυθεντικής εκδήλωσης της αρχέγονα Ελληνικής Ιδέας του Αίματος και της Γης.

πηγή

Πoλιτική συντροφικότητα για την εδραίωση ενός κινήματος (του Άγγελου Δημητρίου)

 

γράφει ο Άγγελος Δημητρίου

Κατά την πολιτική διαδικασία, συχνά καταφεύγει κανείς σε ορθολογικές επιλογές και περαιτέρω, σε εκλογικευμένες εξηγήσεις αυτών των επιλογών. Στην στάθμιση του ενδεχόμενου κινδύνου ή οφέλους, για τον ίδιο, για τον συλλογικό σκοπό. 

Το αν η «εξισορρόπηση» συνιστά έκπτωση ή την απαρχή μιας επιθετικής αναδίπλωσης, είναι ένα ανοιχτό ερώτημα. 

Η Ιστορία δίνει κατά καιρούς απαντήσεις, όμως όταν κανείς βρίσκεται «in medias res», δρα ανοίγοντας έναν εκ των πραγμάτων αχάρακτο δρόμο. Ο εκ των υστέρων απολογισμός, ίσως ενεργεί βοηθητικά για το μέλλον, το παρόν ωστόσο είναι ήδη συντελεσμένο.

Μία από τις κατακτήσεις των νεότερων εθνικιστικών πολιτικών κινημάτων, είναι η με διάφορες μορφές «περιφερειοποίηση». 

Είναι μια διαδικασία που άρχισε να οικοδομείται μέσα από την ανάδυση στην πολιτική πρακτική των σημερινών εθνικιστών, αναγκών συγκεκριμένων.

Δεν ήρθε για να υπηρετήσει ένα έτοιμο από τα πριν ιδεολόγημα. Αυτό κάνει την διαδικασία, κατά την πορεία της προς την κινηματική συστηματοποίηση, αυθεντική. 

Μα και γι’ αυτό ακριβώς και ακατέργαστη, άρα ευάλωτη σε διαφόρων ειδών και προέλευσης αλλοιώσεις

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Adriano Romualdi, «Ordine Nuovo»,1970

 

«Παριστάνουν τους «αντιαμερικανούς», αλλά είναι σάπιοι με τον αμερικανισμό μέχρι το μεδούλι: τα σακάκια τους, τα παντελόνια τους, τα καπέλα τους είναι αυτά των beatniks του San Francisco, ο προφήτης τους είναι ο Allen Ginsberg, η σημαία τους είναι το LSD, τα λαϊκά τους τραγούδια είναι αυτά των μαύρων του Μississipi, η πνευματική τους πατρίδα είναι το Greewich Village.

Είναι μαρξιστές, αλλά όχι με τον βάρβαρο τρόπο των Ρώσων ή των Κινέζων, αλλά με τον συγκεκριμένο τρόπο με τον οποίο ένας συγκεκριμένος τύπος νεαρού Αμερικανού, που στερείται πολιτισμού, είναι μαρξιστής.

Διακηρύσσουν τη «σύνδεση με την εργατική τάξη», τη «σύνδεση μεταξύ της σημασιολογίας των φοιτητικών αιτημάτων και της διαλεκτικής του κόσμου της εργατικής τάξης», αλλά τίποτα δεν είναι πιο μακρινό από τις ψυχές των αληθινών εργατών και αγροτών από τον σνομπισμό τους. 

Κανείς δεν είναι πιο μακρινός από τη νοοτροπία εκείνων που πρέπει να παλεύουν με τις πιο βασικές ανάγκες, από αυτά τα κοτόπουλα που εκκολάφθηκαν από το αυγό μιας σάπιας αστικής τάξης».

 Adriano Romualdi, «Ordine Nuovo»,1970